مىخواهيم انديشه ديگر را درك كند . ما مىخواهيم انديشه را از سرچشمه آن برگيريم و آراى ديگران را از منابع و طرق خودشان بشناسيم . مىخواهيم همگان بر نقاط مشترك فيما بين تأكيد كنند تا با يكديگر كار كنند و براى تعميق آن همكارى نمايند و در آن‌چه مورد اختلاف واقع مىگردد ، همديگر را معذور بدارند ، همان گونه كه مرحوم شيخ رشيد رضا - يا يكى ديگر از شخصيت‌هاى بزرگ - گفته است . ما در واقع معناى ذوب كردن را مدنظر نداريم و نمىخواهيم مذاهب در يكديگر ذوب شوند ، زيرا مذاهب افاضات بزرگى هستند كه انديشه اسلامى را نمايان مىسازد و نشان دهنده چشم انداز گسترده‌اى است . به همين دليل ما خواهان ذوب كردن نيستيم . هم‌چنين چيره ساختن را نمىخواهيم ! يعنى نمىخواهيم مذهبى را بر مذهبى ديگر چيره سازيم تا بگوييم كه اين مذهب قوىتر از آن مذهب است ، خير ! نه ذوب كردن و نه چيره ساختن را ، بلكه تقريب را براى تحقق تفاهم بيشتر مىخواهيم تا در نتيجه دست‌ها در دست‌هاى ديگر گذارده شود و موضوع عمليات يكسان و مورد نظر را كه امام شيخ الازهر ، بدان اشاره كرده‌اند ، اتخاذ كنيم تا امتى واحد ، چه در محقق نمودن خويشتن خويش و چه در رويارويى با دشمن‌مان ، باشيم . قرآن كريم به رويارويى با چالش‌ها اشاره كرده و مىفرمايد : « وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ إِلَّا تَفْعَلُوهُ تَكُنْ فِتْنَةٌ فِي الْأَرْضِ وَ فَسادٌ كَبِيرٌ » . حال به سؤال ديگرى در مورد ريشه‌هاى شرعى تقريب مىپردازيم ، يعنى چگونه به اين موضع‌گيرى ، پايه و اساس شرعى مىبخشيم ؟ فقها